Een koffer vol met plannen

Door Philip Veldhuis

Het lijkt nog maar kort geleden dat ik op woensdag 31 juli met enorm veel overgewicht aan bagage in Rio aankwam. Net als bij mijn eerdere reizen had ik ook nu weer tassen vol sportspullen meegekregen. Deze keer van Sporthuis Winsum. Onderweg met al die spullen voel je je soms een missionaris die met kraaltjes en spiegeltjes de bush bush in trekt. En toch, de kinderen in de favela zijn er maar wat blij mee! Die lopen trots rond in voetbalshirts van FC Groningen. In plaats van op blote voeten, spelen ze tijdens partijtjes op splinternieuwe voetbalschoenen. Moeilijk voor te stellen wat zoiets voor ze betekent.
Ik had deze keer niet alleen een volle koffer, maar ook een hoofd vol plannen om Favela Street  op een hoger plan te brengen. Met Nanko van Buuren, de directeur van IBISS, was al afgesproken om Favela Street meer aan te laten sluiten op de voetbalschooltjes en sportactiviteiten van IBISS. Tot dan had Favela Street een eigen opzet. Op pleintjes en veldjes werkten we in drie maanden toe naar een groot eindtoernooi, op of vlakbij een voetbalschooltje van IBISS. Deze keer wilden we een volgende stap zetten door uit te zoeken hoe Favela Street ook die voetbalschooltjes op een hoger plan kan brengen.

“Ik was best wel trots…”

Favela Street stopt na zo’n vier maanden met het begeleidingsprogramma, maar de coaches die onder de vlag van Favela Street zijn klaargestoomd, blijven zich inzetten in het begeleiden van jongeren. Vaak doen ze dat bij een van de vele voetbalschooltjes die IBISS overal in de stad heeft. Vanuit Nederland volg ik dit op afstand. Door een tijdje weg te blijven, kunnen de  ex-soldado’s ervaren hoe het is om volledig verantwoordelijk te zijn voor de activiteiten die ze organiseren. En laten zien dat ze het voortaan ook zonder de steun van Favela Street af  kunnen.
Op afstand zag het er vanuit Nederland allemaal heel goed uit. En van dichtbij was dat in de meeste gevallen ook zo, viel mij op toen ik met eigen ogen bij ze ging kijken. Ik was best wel trots toen ik de coaches die het Favela Street-traject hadden doorlopen aan het werk zag. En hoorde hoe ze zelf oplossingen hadden bedacht voor problemen die niet te voorzien waren. Voor een enkeling was de verantwoordelijkheid te groot en ging het minder goed. Om zo iemand weer op het goede spoor te krijgen, zijn we een tijdje samen opgetrokken. En zat ik er gelijk bovenop als diegene er te laat was, of een afspraak niet nakwam. En ging het weer goed, dan lieten we langzaam de touwtjes weer vieren. Uit hun reacties en de botsingen die je soms ook met ze had, merkte je dat het ze af en toe zwaar viel om uit de wereld van drugs, geld en status te stappen. In zo’n periode wordt de motivatie van de ex-soldado’s behoorlijk op de proef gesteld.
Tijdens de activiteiten en daarbuiten zijn we voortdurend met elkaar in gesprek, heel vaak over voetbal, soms even over niets en soms over dingen die belangrijk zijn en besproken moeten worden. Al pratende wijzen we ze dan op de punten die beter kunnen. Dan leggen we bijvoorbeeld uit waarom het belangrijk is om op tijd te zijn, of dat ze zich aan hun afspraken houden. En herinneren we hen aan hun positie als rolmodel. Want ze weten als geen ander dat de aantrekkingskracht van de drugsbendes enorm is en hoe moeilijk het is om zich daaraan te ontworstelen.

Ook zijn we ons meer gaan richten op het meidenvoetbal in de favela’s. We zijn gestart met 2 meidenschooltjes en doen volgend jaar maart mee aan de StreetChildWorldCup waar we Brazilië met een meidenteam vertegenwoordigen. In de volgende aflevering meer over Favela Street girls en over Rocky, een bekende straatvoetbalster uit Nederland, die mij daarbij komt helpen.

1.1.2.4 Vila Cruzeiro_MG_3519

Schenk periodiek voor 5 jaar of langer en profiteer van belastingaftrek!

© Stichting IBISS Foundation | website: Reinschaap Punt NL | webdesign: Fred Opdam